Postawy wobec eksterminacji

Wszelkie konflikty szczególnie te długotrwałe przyczyniają się do wykrystalizowania określonych postaw wobec obserwowanego okrucieństwa. Tak jak w przypadku innych konfliktów II WW przyczyniła się do tego iż ludzie z terenów objętych działaniami zbrojnymi wykazywali skrajne postawy wobec eksterminacji. U podłoża tych z których prawdopodobnie nie byli dumni a wręcz się wstydzili był zwykły strach o własne życie albo swojej rodziny. Wojska okupujące oraz władze informowały nie przebierając w słowach jaki los czeka ludzi którzy pomogą prześladowanym. Nie każdy znajdował, trudno od ludzi tego wymagać, taką odwagę by zaryzykować wszystko w imię ludzkiego współczucia. Chęć przetrwania za wszelką cenę nie była znana tylko i wyłącznie najbardziej prześladowanym. Niestety przyczyniła się do powstania bardzo negatywnej formy postawy wobec eksterminacji . Pewien odsetek ludzi z terenów objętych wojną dobrowolnie współpracował z okupantem, szczególnie w zakresie wskazywania gdzie ukryli się przedstawiciele prześladowanych nacji. Wielu z tych niegodnych w pewnym momencie życia ludzi pozostało nierozliczonych, albo rozliczonych wyłącznie przez własne sumienie.